Home / Բանակ / Բարի Ալիևը ներքին լսարանի համար չէ

Բարի Ալիևը ներքին լսարանի համար չէ

Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հովանու ներքո նախօրեին Բաքվում բացվեց «Հաղթանակի պուրակը», որտեղ ռազմական ավարից բացի ցուցադրվում էին նաև զինվորական սաղավարտներ՝ հավաքված մարտի դաշտից, որտեղ մինչ օրս զոհերի մասունքներ են հայտնաբերվում, և զինվորական հագուստով մանեկեն-«հայեր»։

Արդեն այսօր՝ ռազմահագուստը փոխելով կոստյումի և Պուրակի ռազմավարային ինտերիերից անցում կատարելով դեպի ADA համալսարանի «Նոր հայացք դեպի Հարավային Կովկաս․ զարգացում և համագործակցություն կոնֆլիկտից հետո» կոնֆերանս, Ալիևը խոսում էր խաղաղության համաձայնագիրը ստորագրելու պատրաստակամության, ղարաբաղցի հայերի նկատմամբ ուժի չկիրառման և կամուրջներ կապելու անհրաժեշտության մասին։

Այն մասին, թե ինչպես է այս «խաղաղաշինությունը» համատեղվում այլատյաց մանիֆեստացիաների հետ, և ինչպես է այդ համակեցությունը քննարկվում Ադրբեջանում, Epress.am-ը զրուցել է հակապատերազմական ակտիվիստ, հետազոտող Բահրուզ Սամեդովի հետ։

Բահրուզ, Բաքվի պուրակի բացման ու «ավարի» ցուցադրության մասին․․․ Հայտարարություններով են հանդես եկել Հայաստանի ՄԻՊ-ն ու ԱԳՆ-ն։ Զինվորական սաղավարտներով շրջապատված Ալիևի և այդ մանեկենների լուսանկարները շրջում են սոցցանցերով։ Ինչպե՞ս այդ միջոցառումն ընդունվեց Ադրբեջանում, ինչպե՞ս են խոսում դրա մասին։

Բ․ Ս․ — Սա, իհարկե, բուռն քննադատության ալիք բարձրացրեց անգամ ընդդիմության շրջանում, որն Ադրբեջանում ավանդաբար ազգայնական է: Պաշտպանողներն այնքան շատ չէին, որքան այլ դեպքերում: Շատերը դատապարտում էին։

Եթե անգամ չի քննադատվում պուրակի բացման բուն փաստը (չնայած, որոշ դեպքերում, քննադատվում է նաև դա), ապա՝ գոնե դրա բովանդակությունը, նախագահի հռետորաբանությունը, որը շատ կտրուկ և ծայրահեղական է դարձել, այդ թվում՝ նաև ընդդիմության հանդեպ։

Մեծ հաշվով՝ անգամ ընդդիմությունն ու քաղհասարակությունն են հասկանում, որ սա նույն բացառման տրամաբանությունն է։ Ատելությունը նրանց և հայերի նկատմամբ միաձուլված է․․․ Նրանք, ոնց որ, ազգի թշնամիներն են, որոնք բացառված են ազգից։

Ժողովրդի շրջանում այդ պուրակի հետ կապված առանձնահատուկ խանդավառություն ես չեմ նկատել։ Անգամ, օրինակ, ազգայնականների շրջանում։ Կային, իհարկե, նաև պաշտպանողներ։ «Այդպիսի թանգարաններ այլ երկրներում էլ կան, սարսափելի ոչինչ չկա» և նման բաներ։ Բայց դա այնքան շատ չէր, որքան, օրինակ, պատերազմի ժամանակ։

Արժե հավելել, որ սա, իհարկե, շոկային է։ Սա շոկային է հասարակության առաջադեմ հատվածի համար։ Որոշ մարդիկ սպասում էին, որ պատերազմից հետո խաղաղության ինչ-որ գործընթաց կլինի․․․ Սակայն ոչ ընդդիմությունից (ինչպիսին էլ այն լինի), ոչ իշխանությունից այժմ ոչ մի գործընթաց էլ հնարավոր չէ ակնկալել։

— Վերջին շրջանում գնալով ավելի հաճախ են խաղաղաշինական ինչ-որ լղոզված կոչեր լսվում։ Ալիևը, օրինակ, այսօր ADA համալսարանում էր ելույթ ունենում՝ խաղաղության համար էր ջատագովում, կամուրջներ կառուցում․․․ Որքանո՞վ է սա համատեղելի ատելության այս մանիֆեստացիաների, պուրակների ու պարադների հետ։ Ինչպե՞ս հասկանանք այս երկակի ուղերձները։

Բ․ Ս․ — Դա, ըստ ամենայնի, արտաքին հանդիսատեսի համար է արվում։ Ներքինի համար [համալսարանական կոնֆերանսի ելույթը] դժվար թե նշանակություն ունենա։ Ժողովուրդը պատրաստ չէ դրան, նրան ոչ ոք չի պատրաստել։ Ժողովրդն ատելությամբ է մեծացել։ Մոտակա ժամանակներում որևէ խաղաղության սպասելու իմաստ ես չեմ տեսնում, հեռանկարներ, կարծես, չկան։ Ադրբեջանի իշխանությանը դա պետք չէ։

Իշխանությունը չի ուզում փոխել իր հռետորաբանությունը։ Նույն պատմական ռեվիզիոնիզմը՝ ավելի ցուցադրական։ Կտրուկ փոփոխություններ նրանց պետք չեն, նրանց պետք է ստաբիլություն և ազգային ինքնության անփոփոխություն։ Եվ պետք է ցույց տալ, թե Ալիևը հաղթող է, նա ավելի բարձր և ուժեղ է հայերից։